Herr Hase auf hoher See

Mein Beitrag zum Sommerloch

Tue, 04 Aug 2009 13:44:17 GMT

Ich fliege morgen mit einer desolaten Fluggesellschaft ins exotische Deutschland. Machts gut, lasst euch nicht von fremden Männern ansprechen

Moggo

PS: Wenn Warezpusher Indizes von raubkopierten Hörbüchen anlegen, können dabei schon mal Dinge wie "Bernhard Thomas" und "Charlotte Rocher" rauskommen.

Fri, 24 Jul 2009 09:41:23 GMT

Weil ich nicht immer schlechte Stimmung verbreiten will und weil Postings über Spiele gerade sehr modern sind muss ich sagen dass ich mich ein bisschen in Hearts of Iron verliebt habe. Ungefähr so wie Civilization, nur politischer. Ich bin gerade dabei der Tschechoslowakei unter Edvard Beneš zum Endsieg zu verhelfen. Ich ende meistens als isolationistischer Sozialdemokrat oder Linksliberaler in der Bedeutungslosigkeit, weil sich das Deutsche Reich meiner guten Beziehungen zu den Allierten wegen nicht traut mich anzugreifen (und das obwohl die Sudetendeutschen unter meiner wohlwollenden aber doch eisernen Faust bleiben), aber irgendwie passt dieses Schicksal ganz gut zu ihnen. Und mir. (Und da sage noch einer der Panslawismus sei gescheitert) Irgendwann jedenfalls werde ich soweit sein dass ich sie jahrzehntelang aufgestaute slawische Wut über magyarische Unterdrückung und Identitätskrisen schmecken lasse. Bis dahin arbeite ich subversiv gegen sie.

PS: Rumänien findet mich voll cool. Ich halte sie für schmutzige Zigeuner mit Zahnlücken, aber sagt ihnen das nicht weiter.

Der Pädophile als Jude des 21.Jahrhunderts

Fri, 24 Jul 2009 08:18:46 GMT

Ich bin letze Woche im Amsterdammer über ein Essay gestolpert, das die seltsame Einigket aller politischen Coleur beleuchtet, wenn es um das dogmatische und scharfe Verurteilen von Pädosexualität geht. Das Thema ist relativ neu und die kritische Auseinandersetzung damit ist heutzutage entweder sehr dumm oder sehr mutig. Unbestritten jedoch hier von ausgezeichneter Qualität. Trotz seiner Länge würde ich ihn jedem ans Herz legen, der des Niederländischen auch nur ein kleines bisschen mächtig ist.

Essay: Pedoseksualiteit, het ultieme taboe

In de huidige tijdgeest is elke nuance in het denken over pedofilie uit den boze. De conservatieve fatsoensnorm (seks komt alleen gehuwden toe) en het progressieve gelijkheidsideaal (verwijzend naar het machtsverschil tussen volwassene en kind) hebben een verbond gesloten. Het volksgevoelen bepaalt het debat.

DOOR ERIK VAN REE

ALS DE VERANDERING VAN DE TIJDGEEST zich ergens scherp aftekent, dan is het wel in de houding tegenover pedofilie. Terwijl nog niet zo lang geleden verschillend werd gedacht over het probleem van seks tussen kinderen en volwassenen, is de veroordeling inmiddels zo goed als unaniem. Het woord pedofiel staat gelijk aan misdadiger van de ergste soort. Pedo’s verdienen uitsluitend nog walging en verachting. Wie beweert dat sekscontacten tussen volwassenen en kinderen misschien niet in alle gevallen schadelijk zijn, moet zelfs in kringen van de ‘verschrikkelijke linkse elite’ op nerveuze reacties rekenen. Ongeloof en verbijstering tekenen zich in het overigens wellevende gezelschap af. Een afwijkende mening op dit punt wordt nog maar moeilijk geaccepteerd.
Ik kan me niet herinneren een dergelijke monolitische benadering van een ethisch vraagstuk ooit eerder te zijn tegengekomen. In de tijd vóór de heilige Pim was het niet eenvoudig om in het openbaar scherpe bezwaren tegen de islam of immigratie te formuleren. Maar het was altijd duidelijk dat er een morrend volksdeel was. Er zijn genoeg vraagstukken die even heftige emoties opwekken: abortus is moord, euthanasie een nazipraktijk. Maar het weldenkende deel der natie keert zich fel tegen dergelijke misleidende kwalificaties. De vraag of ontkenning van de holocaust strafbaar moet worden gesteld ligt even gevoelig, maar er is geen overeenstemming over. De consensus over pedofilie is niet alleen verontrustend als symptoom van afnemende kritische zin, maar lijkt ook uniek. Eindelijk hebben we een ultiem taboe gevonden; er is een symbolische grens getrokken rond een onuitsprekelijk kwaad.
Een en ander is des te raadselachtiger in het licht van wat we werkelijk weten over de problematiek. Wie in de internationale wetenschappelijke literatuur duikt, raakt verzeild in een ontmoedigende en verwarrende berg statistieken. Het materiaal is voor meer interpretaties vatbaar. Toch kun je veilig stellen dat het lastig is om met de bestaande gegevens de stelling te onderbouwen dat sekscontacten, althans indien ongedwongen en vrijwillig aangegaan, doorgaans als vreselijk zouden worden ervaren door betrokken kinderen en tot psychische klachten leiden. De totale, onvoorwaardelijke strafbaarstelling en afwijzing lijkt dus niet logisch te volgen uit onderzoek.
In de memoire-literatuur hoef je niet lang te zoeken naar voorbeelden van mensen die als heel jong kind genoegen beleefden aan seks met een volwassene, en daar soms zelfs de initiatiefnemers van waren. De voorbeelden van Hans van Manen, Jaap Harten, Rudi van Dantzig en Pim Fortuijn zijn bekend. Hun verhalen botsen echter zo met de huidige tijdgeest dat ze ‘onzegbaar’ zijn geworden. Het is mij zelf de afgelopen jaren enkele malen overkomen dat kennissen mij in vertrouwen meedeelden dat de sekscontacten die zij als kind met een volwassene hadden door hen niet als negatief waren beleefd, soms zelfs als een mooie en opwindende ervaring.
Hoe men ook over pedofilie mag denken, de monolitische consensus en de intense weerzin tegen seks tussen kinderen en volwassenen schreeuwen om een verklaring. Er lijkt sprake van een complex van factoren die elkaar hebben versterkt.
Angst voor sociale uitstoting speelt een rol. Tot in de jaren negentig was in de Nederlandse academische wereld van psychologen en psychiaters nog wel de opvatting te vernemen dat het te kort door de bocht zou zijn om te beweren dat seks met een volwassene een kind per definitie zou beschadigen. Dergelijke geluiden worden thans uit deze kring niet of nauwelijks meer gehoord. Ik kan mij niet voorstellen dat alle deskundigen in hun hart omgeslagen zijn. Er lijkt eerder sprake van aanpassing aan een geëmotioneerde publieke opinie dan van voortschrijdend inzicht. Zou een kinderpsychiater het nog aandurven om publiekelijk te beweren dat seks met een volwassene voor een kind niet per se afschuwelijk hoeft te zijn? Ik vermoed dat ontslag spoedig zijn of haar deel zou worden. Uit de communicatiewetenschap kennen we het begrip van de ‘zwijgspiraal’. Als nog maar weinigen het aandurven om een gevestigde opinie in twijfel te trekken, dan ontstaat bij de resterende dissidenten het idee dat ze kennelijk alleen staan en zij zwijgen dan ook maar. Zo versterkt het zwijgen zichzelf.
In de brede afkeer van pedofilie vervlechten zich de conservatief-christelijke nervositeit over seks en het linkse gelijkheidsideaal. Volgens het traditionele nieuwtestamentische christendom zou de vleselijke lust eigenlijk uitgebannen moeten worden. Realisme dwingt ertoe geslachtsgemeenschap toe te staan binnen de nauwe grenzen van het huwelijk, maar elke andere vorm van seks is uit den boze: vulgair en strijdig met de menselijke waardigheid.
Voor het kind geldt dit al helemaal. Het wordt heilig verklaard, en heiligen doen niet aan seks. Het kind kent geen seksueel gevoel. Het is nog ‘onschuldig’, dat wil zeggen niet door de zonde van de lichamelijke liefde aangetast, en het moet dat liefst zo lang mogelijk blijven. In het door dit soort emoties gekleurde discours is de pedo een soort moordenaar: door zijn hand sterft het kind als kind, doordat hij het voortijdig belaadt met de schuld van de volwassene.
Opmerkelijk genoeg is seksuele dwang in deze traditionele visie eigenlijk maar een bijkomend probleem. Een door een kind vrijwillig aangegaan sekscontact, waaraan het plezier beleeft, maakt de zaak er alleen maar erger op. Het kind beseft niet dat wat het doet ‘niet normaal’ is. Als er een volwassene in het spel is, dan heeft deze het kind kennelijk gecorrumpeerd.
Door de religieus-conservatieve revival van de afgelopen jaren worden dit soort opvattingen weer veel serieuzer genomen dan lang het geval was. In ons moreel gepolariseerde landschap is het libertijnse levensgevoel ook in kracht toegenomen, maar opmerkelijk genoeg werkt dat ten nadele van acceptatie van pedofilie. De afkeer van repressieve machtsverhoudingen heeft de gevoeligheid voor seksuele dwang en exploitatie doen toenemen. De strafbaarstelling van verkrachting binnen het huwelijk past in dit patroon. Ook voor misbruik van kinderen, dat vroeger vaak weggestopt werd, is gelukkig steeds meer aandacht gekomen. Mede naar aanleiding van de zaak-Dutroux echter is het inzicht dat de zwakken serieuze bescherming verdienen tegen de seksuele dictaten van de sterken in korte tijd verabsoluteerd tot de ongenuanceerde conclusie dat elk sekscontact tussen een volwassene en een kind misdadig is.
Het linkse, socialistisch of feministisch gekleurde discours ontbeert de antiseksuele fatsoensnorm die het conservatisme kenmerkt, maar wijst toch in dezelfde richting. De gedachte is in essentie eenvoudig: het onmiskenbare machtsverschil tussen kind en volwassene zou zo groot zijn dat van vrijwilligheid per definitie geen sprake is. Het is dus niet alleen zo dat het machtsverschil de kans op machtsmisbruik vergroot, het is dat laatste per definitie. Pedofilie is onvermijdelijk aanranding of verkrachting. Zo is een emancipatorische ontwikkeling uitgemond in een beperking van de seksuele speelruimte van het kind. Het wordt simpelweg niet mogelijk geacht dat een kind iets met een volwassene zou willen. Voor het gegeven dat veel jongens van twaalf of dertien het niet als traumatisch maar als een godsgeschenk zouden ervaren om seks te hebben met een aantrekkelijke volwassen vrouw is in deze visie geen ruimte.

DE VREES DAT DE ZWAKKE SEKSUELE partner onvermijdelijk door de sterke onder de voet wordt gelopen is allengs dominanter geworden. We zien het ook terug in wetgeving die seks in zorgrelaties automatisch strafbaar stelt. Vergelijken we de tijdgeest van vandaag met die van dertig jaar geleden, dan valt de enorm toegenomen betekenis van het streven naar veiligheid op. Een combinatie van factoren zoals de economische crisis, het terrorisme en de klimaatproblematiek heeft bijgedragen tot een gevoel van onzekerheid. Het vrijheidsideaal wordt naar de kroon gestoken door een streven naar veiligheid en beperking van schaderisico’s. In de nieuwe wereld, eerder braaf dan brave, zijn grenzen er niet meer primair om afgetast en verkend te worden maar om te worden getrokken. Voorzichtigheid gaat boven nieuwsgierigheid.
In de cultuur van de angst projecteren we onze bezorgdheid vooral op onze kinderen, per definitie de kwetsbaarste groep. Het kind staat centraal, misschien ook omdat we er tegenwoordig per gezin minder van hebben dan in de tijd dat de babyboomers ter wereld kwamen. In zekere zin staan kinderen thans op een nog hoger voetstuk dan in de ‘jaren zestig’. Ze worden, op een leeftijd dat ze vroeger al lang zelf trapten, rondgereden op kastelen van bakfietsen, tronend als prinsjes en prinsesjes, en opgeduwd door hun plichtsgetrouw zwoegende moeders, voor wie kennelijk niets te veel is naast hun drukke baan. Maar tegelijk zijn we bezorgder dan ooit over ons kroost, en vastbesloten het voor alle gevaren te behoeden. Fietsen de prinsjes zelf, dan dragen ze tegenwoordig niet zelden een valhelm.
Buiten het warme gezin loeren de gevaren. De filmkeuring is weer ingevoerd en coffeeshops worden uit de buurt van scholen verwijderd. De verschrikkingen loeren ook thuis, binnensluipend via internet, en ouders wordt aangeraden samen met hun kinderen te kijken. Kinderen willen weer regels, is de nieuwe waarheid, die ad nauseam wordt herhaald en opmerkelijk genoeg ook telkens weer als nieuw inzicht wordt gepresenteerd, al horen we inmiddels al twintig jaar weinig anders meer. In de op prestatie gerichte samenleving van vandaag wordt van het kind meer dan ooit verwacht dat het excelleert, maar tegelijk moet het zich ook langer als kind laten beschermen. In deze nieuwe wereld wordt het idee dat voor sommige kinderen in sommige situaties seks met een volwassene spannend zou kunnen zijn, ervaren als te absurd voor woorden, ronduit afschuwelijk en bijna letterlijk levensgevaarlijk.
Het kind wekt een emotioneel geladen beschermingsdrang met soms schrille ondertonen. Affaires zoals in Den Bosch vertonen altijd hetzelfde beeld van acute ontzetting en verbijstering. Merkwaardig genoeg lijkt de grote publieke opwinding bijna losgezongen van wat kinderen feitelijk is aangedaan. Of zij wat ze meegemaakt hebben zelf eigenlijk als naar hebben ervaren (de enige werkelijk relevante vraag), lijkt nauwelijks meer van belang. Wat plaatsgegrepen heeft móet wel verschrikkelijk zijn geweest. In de gretigheid waarmee een en ander wordt gepresenteerd klinkt onmiskenbaar een valse toon door. Betrokken ouders voelen zich deel van een meeslepende, dramatische gebeurtenis. Van de ene dag op de andere is men middelpunt geworden van aandacht, medeleven en zorg. Men wordt serieuzer genomen dan ooit, en wie in het openbaar wraakgevoelens uit op een toon die normaal de wenkbrauwen zou doen fronsen, kan nu rekenen op begrip en aanmoediging.
Toch moeten gebeurtenissen zoals ‘Den Bosch’ niet uitsluitend in massapsychologische termen worden gevat. Dat lijkt te cynisch. Betrokken ouders zijn ongetwijfeld werkelijk aangedaan. Door hun eenzijdige en alarmistische waardering van pedoseksualiteit zijn hulpverleners en autoriteiten medeverantwoordelijk voor het laten oplopen van de gemoederen. Inmiddels wordt het door het grote publiek beschouwd als een vaststaand feit dat elk seksueel getint contact tussen een volwassene en een kind – hoe vluchtig ook – bijna onvermijdelijk voor het leven beschadigend is. Deze gedachte is niet alleen wetenschappelijk ongefundeerd, maar – het moet een keer hard gezegd worden – zij is eenvoudig absurd: in de invloed die zij aan aanrakingen toeschrijft heeft ze bijna iets magisch. Maar voor ouders die geloof hechten aan deze overdreven these is het een uiterst angstaanjagende en verdrietig makende gedachte dat hun kind dit is aangedaan. Ze worden veel bezorgder gemaakt dan nodig, en het is dan niet vreemd dat ze overreageren. Eigenlijk worden ze op het verkeerde been gezet.

HET DOMINANTE DISCOURS van de bescherming is ondertussen niet vrij van dubbelslachtigheid. Beschermen en bestraffen van het kind, dat zich aan ons gezag dreigt te ontworstelen, liggen niet ver uit elkaar. Het nieuwe maatschappelijke klimaat is ook te lezen als een afrekening met de geest van de ‘jaren zestig’, waarin een losgeslagen jeugd deed wat zij wilde. Het is tijd definitief een punt te zetten achter dit exces, en het aangetaste primaat van de volwassene te herstellen. Ik roep even de grijs gekraste tonen van Bob Dylan in herinnering, voor het contrast tussen toen en nu:

Come mothers and fathers all over this land
And don’t criticize what you can’t understand
Your sons and your daughters are beyond your command
Your old road is rapidly aging
Please get out of the new one if you can’t lend your hand
For the times they are a-changin’

DIT WILLEN WE DUS NIET MEER. De natuurlijke orde der dingen, die door de over het paard getilde jeugdige rebellen ruw was verstoord, moet worden hersteld. We willen een wereld waarin jongeren zich weer laten leiden door ouderen in plaats van andersom. We verwachten van onze kinderen dat ze hun zwakte erkennen, en dat ze zich onze bescherming laten welgevallen, zelfs wanneer die helaas een repressieve vorm aanneemt. De boodschap luidt: het kind moet weer kind zijn. De enige manier om dit ambitieuze programma te realiseren is om het kind weer kind te maken, door ervoor te zorgen dat het zich als kind gedraagt, dat het het spel meespeelt, onbezorgd en onschuldig, en zich gehoorzaam van riskant gedrag laat afhouden. ‘Nog niet volwassenen’ te zijn wordt weer het bepalende kenmerk van de jeugd. Steeds meer betekent jeugd weer: nog niet. Alcohol onder de zestien: nog even niet.
Om kinderen weer kind te laten zijn is het allerbelangrijkste om hen weg te houden van seks, het voornaamste sacrament van de volwassenheid. De verwerping van pedoseksualiteit kan worden beschouwd als speerpunt van een breder restauratief programma, de verlate eindafrekening met een periode waarin de jeugd uit de hand gelopen was. Zo beschouwd verschijnt de razernij tegen de pedo in een onverwacht nieuw licht. Hij is de spelbreker, degene die de nieuwe orde der dingen niet aanvaardt, door het kind hardnekkig als ‘volwassene’ te blijven behandelen.
Op het niveau van de realiteit hoeven we dit alles maar half serieus te nemen. In werkelijkheid zat ook in de roerige jaren zestig en zeventig de oude generatie meestal nog stevig in het zadel. De verbeelding was inderdaad aan de macht, maar dan in die zin dat de jeugd zich vooral verbeeldde een voortrekkersrol te spelen; in werkelijkheid was hier maar gedeeltelijk sprake van. Thans is de verbeelding opnieuw aan de macht. De wens van de huidige oudere generatie om het kind de rol van beschermeling op te dringen is evenzeer op illusies gebaseerd. De huidige jeugd onttrekt zich zo mogelijk nog meer dan vroeger aan de krampachtige pogingen van ouders om hun macht te bevestigen. Zij is seksueel actiever, en op jongere leeftijd, dan in de woeste jaren. Maar op het niveau van de mythologie van de tijd is de hier geschetste omslag maar al te reëel.
Ironisch genoeg is het dezelfde, thans aan het roer staande generatie der babyboomers, mijn generatiegenoten, die zich ooit als rebellen te buiten gingen en die nu het meest verantwoordelijk zijn voor het aanhalen van de teugels. Het is lastig om dit te plaatsen: hoe de opstandelingen van toen de angstige ouders van nu werden.
Mogelijk heeft de elitaire oriëntatie van de jeugdrevolte van destijds er iets mee te maken. Het vrijgevochten cultuurgoed van ‘seks, drugs en rock-’n-roll’, en het bijpassende nieuwe vrijheidsideaal, werd door vele jongeren niet zozeer ervaren als een verruiming van te eng getrokken grenzen voor iedereen, maar eerder als een onderscheidingsteken van een verlichte minderheid. De domme menigte werd weggezet als slachtoffers van een afstompende massacultuur, het ‘klootjesvolk’ dat uitsluitend in de auto en het weekend op de camping geïnteresseerd was. De geestesgesteldheid van veel van de jeugdige rebellen werd gekleurd door een romantische cultus van authenticiteit. De nieuwe vrijheid smaakte echter te goed en sloeg ver buiten de jeugdcultuur aan. Seks, drugs en popmuziek werden gedeeld cultuurgoed en kregen vleugels door de commercie, die zich er graag van meester maakte. Vrije seks werd porno. Dit was het moment waarop de inmiddels maatschappelijk gevestigde rebellen zich afkeerden van wat ze zelf teweeg hadden gebracht. Wat bedoeld was geweest als een teken van vrijzinnige excellentie was ontaard in precies het soort massacultuur waar men mee had willen afrekenen. En in naam van hetzelfde elitaire ideaal dat ooit de detaboeïsering van seks had aangedreven werd daar nu weer afstand van genomen.
Maar misschien past een nog cynischer verklaring van de omslag. De generatie van de babyboomers lijkt te beschikken over een merkwaardige, ongekend sterke machtswil. Ze laadt makkelijk de verdenking op zich dat het haar altijd vooral te doen is geweest om de eigen macht en autonomie. Altijd hebben wij de agenda willen dicteren, en dat is ook nu weer zo: toen wij klein waren, waren wij er wel aan toe. Maar nu wij groot zijn, zijn jullie er niet aan toe. The times they are a-changin’!

TOCH BLIJFT DE EENDRACHTIGHEID waarmee de samenleving zich tegen pedoseksualiteit heeft gekeerd iets raadselachtigs houden. Het is het fenomeen van de consensus zelf, meer nog dan de inhoud daarvan, dat het meest bevreemding wekt: het simpele gegeven dat er over een complexe ethische kwestie, waarover een fel debat in de lijn der dingen zou liggen, nauwelijks nog meningsverschillen hoorbaar zijn. We hebben ons verenigd in heilige verontwaardiging en doen er verder het zwijgen toe. Maar is het ons niet precies om dat zwijgen te doen, is die eendracht niet waarnaar we verlangen?
De afgelopen decennia zijn door velen ervaren als een periode van teloorgang van collectieve identiteit en verwarrende morele desintegratie. Naar twee kanten tegelijk ging het oude normensysteem op de schop. De verregaande ondermijning van de traditionele seksuele moraal, de informalisering van omgangsvormen, en het verlies aan gezag van de kerk en van gezagsdragers in het algemeen, schiepen een verfrissende vrijheid van levensstijl die zonder precedent in de geschiedenis lijkt. Daar lijnrecht tegenover echter herstelde zich, dankzij de immigratie en de komst van de islam, een traditioneel normensysteem dat we al bijna vergeten waren, met een openlijk beleden primaat van de man boven de vrouw, een beklemmende kledingcode voor vrouwen en een heilige schrift als onbetwijfelbare rechts- en waarheidsgrond. Om de verwarring compleet te maken waren het juist de multiculturele libertijnen die pleitten voor respect voor dit religieuze antilibertinisme. Het postmodernisme erkent immers waarheids- noch waardenmaatstaf, en waardeert elk discours daarom gelijk: homoseksualiteit of de Moslim Broederschap, dat maakt niet uit. Alles moet kunnen.
Voor het middensegment in de samenleving is dit te veel van het goede gebleken. Na jarenlang soppen op drijfzand heeft zich in de modale burger een hartstochtelijk verlangen geopenbaard om eindelijk weer eens vaste grond onder de voeten te voelen. De afkeer van normatieve onzekerheid en relativisme heeft zich vertaald in een verlangen naar absolute waarden die door iedereen gedeeld en door niemand meer betwijfeld mogen worden. De gemeenschap hoopt zich te reconstitueren op basis van een gedeeld normbesef waaraan je je eigenlijk niet meer mag onttrekken. In dit volksgevoelen is consensus geen bijkomstigheid maar het eigenlijke doel, de cruciale factor zonder welke moreel herstel onmogelijk wordt. Absolute waarden die door achttien procent van de bevolking niet gedeeld worden verliezen spoedig hun magische kracht.
Voor herstel van de gemeenschap als morele eenheid zijn niet enkel onbetwistbare waarden vereist, maar ook een eendrachtige definitie van het kwaad. Niets verbindt ons zo, in een opwindende collectieve intimiteit, als een gezamenlijk erkende boosdoener die we met een schoon geweten mogen uitsluiten en bestraffen. De bal had wellicht ook voor de voeten van iemand anders tot stilstand kunnen komen. Als hij iets anders was gerold, dan zouden wellicht beoefenaren van het sadomasochisme, jagers of grootverdienende directeuren de volle laag hebben gekregen. Volkswoede is onvoorspelbaar en onbestendig. Maar de pedo is de ideale keuze gebleken. Met onze collectieve verwerping van hem, symbool van alles wat verdorven was in de afgelopen decennia, zetten we een dikke streep onder een tijdvak van moreel verval. Een betere zondebok ter viering van ons nieuw ontdekte fatsoen laat zich moeilijk denken.
De onvrede over het waardenrelativisme die zich de afgelopen jaren breed heeft gemanifesteerd is niet in alle opzichten negatief. Om te functioneren heeft een samenleving gedeelde waarden nodig. Dat geldt ook voor een liberale samenleving. De universalistische tradities waarop deze zich baseert zijn het verdedigen waard. Het is daarom wenselijk dat zo veel mogelijk burgers zich herkennen in de liberale waarden van individuele vrijheid en rechtsgelijkheid. Toch is het christen-democratische en populistische gehamer op de noodzaak van gedeelde waarden dubieus. Wat onvoldoende onderkend wordt is dat een liberale staat niet op dezelfde wijze een consensus rond zijn beginselen kan afdwingen als een niet-liberale, zonder zichzelf ontrouw te worden.
Vrijheid is een paradoxaal iets. Zij kan zichzelf niet opleggen zonder zichzelf ongedaan te maken. Een samenleving die haar burgers zou dwingen om bepaalde waarden innerlijk te accepteren en respecteren, zou daarmee de vrijheid van geweten aantasten. In een vrije samenleving staat het iedereen vrij om de waarden van de meerderheid ter discussie te stellen en te verwerpen.
Zonder een open en ontspannen klimaat van debat wordt dit echter onmogelijk. Hoe men ook over pedoseksualiteit denkt, het is niet te ontkennen dat een normaal gesprek hierover heel moeilijk is geworden. Het zou overdreven zijn om van een denkverbod te spreken – het verschijnen van dit artikel bewijst het tegendeel al. Maar de afnemende tolerantie voor een afwijkende opinie in deze moet als een kwalijk precedent worden beschouwd. Het belang van de kwestie gaat ver uit boven dat van de zaak zelf. Misschien wel voor het eerst in de recente geschiedenis laat de samenleving zich echt de wet voorschrijven door het volksgevoel, en durven genuanceerd denkende deskundigen en politici het niet meer aan om tegen de stroom in te gaan en de publieke verontwaardiging het hoofd te bieden. Het is hoog tijd dat de nuchterheid terugkeert. Dat is niet alleen in het belang van een minder overspannen en angstaanjagende omgang met het verschijnsel pedoseksualiteit. Een samenleving die toelaat dat het volksgevoelen de grenzen van het debat bepaalt – op welk gebied dan ook – is op de verkeerde weg.

Sat, 04 Jul 2009 15:45:06 GMT

Heute Abend, 22:00 Uhr, Auer-Welsbachpark
Soliparty für Bernie Madoff

Bestimmt

Wed, 10 Jun 2009 16:09:52 GMT

"Die Hinwendung zu Natursalzen und zu Produkten wie "Ayurveda-Zaubersalz" lässt sich in der Folge als Erscheinung einer postmodernen Gesellschaft deuten, in der die Fortschrittsversprechen der Moderne ihre Strahlkraft verloren haben."

Vollkornbrot und Deine Mutter auch.
Nein jetzt mal im Ernst: Deine Mutter.

Die KKK und ihre Kreuze

Sat, 30 May 2009 14:04:11 GMT

Die KarmaKonsum-Konferenz

Oh Mann, der Name alleine ist schon feinste Realsatire, das Logo haut rein wie nochwas und auch die Videos sind sehenswert. Es ist spannend der Bioindustrie beim Wachsen zuzusehen. Sie arbeitet mit anderen Mitteln, statt neue Bedürfnisse zu wecken, spielt sie hauptsächlich mit den Ängsten und Gewissen ihrer Kunden. Das ist vielleicht subtiler, aber keineswegs moralischer als die normale Nahrungsmittelindustrie, der viele Bio-Kunden ja gerade zu entkommen versuchen, indem sie sich mit einem betäubend-schmeichelnden Nebel aus Gesundheitswahn, heiler Welt, "Werten" und einem kräftigen Schuss Esoterik umgeben (lassen). Davon abgesehen es ist zweifelhaft ist ob dieses "Karmakonsumieren" gegen die angepeilten Missstände überhaupt wirksam sein kann, ob die kritische Masse von Konsumenten, die nötig wäre den Markt zu beeinflussen niemals erreicht werden kann, ob nicht Wahlen ein viel besseres Mittel dagegen wären und und und.

Igendwie ist dieser Biotrash mein Hornauer-Substi geworden. Seitdem er weg vom Fenster ist, quillt unsere Wohnung über vor in Biosupermärkten verteilten Flyern. Da ist für alle was dabei, von teuren esoterischen Heilmethoden bis verwirrten Veschwörungstheorien. Probiert es aus, es lohnt sich. Es tut auch gut sich aktiv damit zu befassen um nicht irgendwann als Opfer dazustehen.

Fight Reression! facepalm

Tue, 26 May 2009 11:14:28 GMT

Ecke Dingelstedtgasse-Pater Schwartz-Gasse (nur ein paar Häuserblocks von dem Sikh-Gebetshaus entfernt btw.)

Ob nun mit oder ohne Fehler, die Welt braucht unbedingt mehr hohle Phrasen an Hauswänden.

Sat, 23 May 2009 10:50:55 GMT

Cat and Girl ist genial. Wer was anderes behauptet fühlt sich entlarvt.

Sat, 23 May 2009 08:15:18 GMT

Haha, an lauen Sommerabenden tanzen schwarze Prostituierte mitten auf der Straße und klatschen dabei ausgelassen in die Hände. Ich liebe unser Viertel, ernsthaft. Wo sonst gibts sowas? Mit jeder neuen Hure die wie ein Pilz aus dem Boden schießt entwickelt sich die Äußere Mariahilferstraße zu einer ernstzunehmenden Rotlichtmeile.

Und Ghost Rider ist ein überwältigend guter Film. Überwältigend besser als Underworld und Triple X. Und die waren schon überwältigend überwältigend. Wer ist die Zielgruppe für sowas?

Mon, 27 Apr 2009 16:59:07 GMT

Nun finde ich nach langem die für immer ausverkaufte Visions of Frank DVD in den Tauschbörsen und dann geht der einzige Seed bei 89 % offline und kommt trotz zahlreicher Proteste nicht mehr online. Böse Flüche. Zögert nicht mir Bescheid zu sagen falls ihr eine andere Quelle kennt.

Nachdem weit mehr als die Hälfte meines täglichen Sprachkonsums nicht in Deutsch ist, passiert es mir immer öfter, dass mir bestimmte Redewendungen nicht in Deutsch einfallen oder ich sogar ganz in Englisch denke. Inzwischen hat das Ausmaße angenommen die mir nicht mehr egal sind, ich muss mehr deutsche Bücher lesen.

Ansonsten hat sich nicht viel getan. Ich bin mal wieder krank. ~~Schweinegrippe~~ ~~Finanzkrise~~ Handelsübliche Erkältung. Dabei war ich so stolz mal erkältungsfrei überwintert zu haben, es verschafft mir allerdings ein wenig Zeit um an/mit meinem Laptop zu arbeiten. Der integrierte Beschleunigungssensor (um die Festplattenköpfe im Falle eines Sturzes zu parken) ist ein fantastisches Spielzeug weil er nicht nur die Beschleunigung sondern auch die Neigung misst. Lässt man den mit ein bisschen Extraarbeit vom Joysticktreiber interpretieren kann man den ganzen Laptop als Eingabegerät nutzen und zB sowas wie neverball spielen. Im Tabletmodus ist das sehr witzig, aber irgendwie muss man damit auch etwas Nützliches machen können. Mir fällt bloß nichts ein.

beim Suchen von frustrierenden Fehlermeldungen

Thu, 23 Apr 2009 22:01:58 GMT

"I think emerge (= vielgepriesenes Paketverwaltungssystem von gentoo) is actually a clever ruse to teach us the mechanics of our systems (= vielgepriesene Eigenschaft von gentoo) through debugging after it breaks things in new and clever ways."

trifft uneingeschränkt zu

Heute früh in der U-Bahn

Tue, 10 Mar 2009 13:57:31 GMT

Eine alte, unverkennbar spindeldürre Frau, die mich mit verängstigtem Blick mustert als ich mich vor sie setze. In der Hand hält sie ein abgegriffenes Buch: "Was erwartet mich nach diesem Leben?"

Nur noch ein letztes Mal Gift und Galle, dann rühr ich das Zeug nie mehr an, ich schwörs

Wed, 04 Mar 2009 18:11:16 GMT

Pünktlich zu Semesterbeginn stürzt Tuwis ab, pünktlich zu Semesterbeginn sehen tausende Studenten exakt die selbe Fehlermeldung und müssen hoffen zu den wenigen Auserwählten zu gehören, die genau im richtigen Moment F5 drücken um wenigstens irgendwo unterzukommen. Es ist ein Glücksspiel bei dem man nur verlieren kann, einer technischen Universität absolut unwürdig.

An error was encountered while publishing this resource.

ZODB.POSException.ReadConflictError
Sorry, a site error occurred.

Traceback (innermost last):

* Module ZPublisher.Publish, line 175, in publish_module_standard
* Module ZPublisher.Publish, line 149, in publish
* Module ZPublisher.Publish, line 149, in publish
* Module ZPublisher.Publish, line 149, in publish
* Module ZPublisher.Publish, line 139, in publish
* Module Zope.App.startup, line 163, in zpublisher_exception_hook
* Module ZPublisher.Publish, line 92, in publish
* Module Products.AuthPatch, line 28, in traverse
* Module ZPublisher.BaseRequest, line 433, in traverse
* Module Products.exUserFolder.exUserFolder, line 1148, in validate
* Module Products.exUserFolder.exUserFolder, line 736, in session_validate
* Module Products.Sessions.SessionDataManager, line 102, in hasSessionData
* Module Products.Sessions.SessionDataManager, line 176, in _hasSessionDataObject
* Module Products.Transience.Transience, line 501, in has_key
* Module Products.Transience.Transience, line 293, in _move_item
* Module ZODB.Connection, line 599, in setstate
* Module ZODB.Connection, line 628, in _is_invalidated

ReadConflictError: database read conflict error (oid 0x1d8dca, class BTrees.IOBTree.IOBucket)

spurt!

Sun, 22 Feb 2009 20:14:44 GMT

Warum tauschen die Mädchen in Cut 21 auf mirakulöse Weise die Plätze?

Nestbeschmutzer! Nestbeschmutzer!

Fri, 20 Feb 2009 18:45:14 GMT

Der Theatermacher Hubsi Kramar macht ein Theaterstück namens "Pension Fritzl", das in drei Tagen seine Uraufführung hat. Der Titel riecht nach Provokation im Kleid der Hochkultur. Und auf sowas ist die Krone und ihre Leserschaft traditionellerweise recht schlecht zu sprechen. Besonders wenn es von linkem Gesocks kommt. Es folgt ein kleiner Auszug aus einem Interview des deutschen Fernsehens mit Michael Jeannée, seines Zeichens Boulevardbeauftragter der Krone:

"Diese Ungeheuerlichkeit zu thematisieren, auf der Bühne zu thematisieren, noch dazu von einem Selbstdarsteller, wie der Herr Kramar es ist, halte ich nicht für legitim. Und deswegen sage ich noch einmal: Es interessiert mich nicht, was in diesem Stück steht. Es kann nur ein Dreck sein."

Er verhält sich also ganz genau so, wie man es von ihm erwarten würde, auf offizieller Krone-linie sozusagen. Was er allerdings verschweigt: Das Stück ist keine Komödie rund um die Familie Fritzl (so verlockend das auch klingen mag), sondern dreht sich um den Umgang der Medien mit der Sache. Es soll also beinharte Medienkritik sein. Und darauf ist die Krone sogar noch schlechter zu sprechen. Ihre Leser hat das auch gar nicht zu interessieren, warum also die ganze Wahrheit sagen?

"Der Zeit ihre Kunst und der Kunst ihre Freiheit - o.k. - Aber was hat das bitte mit Kunst zu tun? Was soll da Kunst sein?" - Reporter: "Das können Sie vielleicht schlecht beurteilen, weil Sie das Stück gar nicht kennen." - Michael Jeannée: "Mag sein, das Stück gibt es ja noch gar nicht, sagt er ja selber." - Reporter: "Aber warum schreiben Sie dann darüber und sagen, dass man es nicht aufführen dürfte?" Michael Jeannée: "Ich sage nicht, dass man es nicht aufführen darf. Ich sage nur, dass es ein Unding ist."

Das wird ja immer besser. Die inszenierte Aufregung trägt Früchte. Plakate werden heruntergerissen, Schlösser werden mit Superkleber zugeklebt, Morddrohungen werden ausgesprochen, alles im Namen der Pietät. Österreich wie es leibt und lebt.

Ich werde mich jetzt nicht aufs Glatteis begeben und irgendwelche Aussagen über den (künstlerischen) Wert des Stückes oder seine Daseinsberechtigung machen, nichtmal wenn es schon uraufgeführt wäre. Auch gewisse, vielleicht naheliegende, vielleicht gewünschte Parallelen mit Jelinek will ich nicht unnötig strapazieren. Aber Kramar hat absolut recht wenn er meint "Die Mediensatire, die wir vorhatten, die findet statt. Das heißt: Diese Art von Medien nehmen sich die Maske ab und stellen sich dar. Und werfen mir das vor, unterstellen mir das, was sie machen."

Fazit: Höchstunterhaltsamer Medienzirkus mit Aussicht auf baldige Fortsetzung. Vier von fünf möglichen Kronen.

Mehr:
die Presse
Das Erste
der Standard

17:21 Uhr

Fri, 20 Feb 2009 16:32:44 GMT

Ich habe ausgeschlafen, war kurz einkaufen und bin nun mit dem Frühstück fertig. Meine Hände zittern vor Koffein weil ich es nicht übers Herz bringe eine auf den ganzen Tag ausgelegte heiße Kanne ausgesprochen starken Tees kalt werden zu lassen. In ein paar Stunden kann ich dann beginnen das Abendessen zuzubereiten. Zeit ist so eine unnütze Erfindung, schaffen wir sie ab.

Eine durchaus ernstgemeinte Frage

Sat, 07 Feb 2009 19:06:13 GMT

Parodiert Roger Willemsen im Fernsehen auf geniale Weise seine eigene Kaste oder ist er wirklich so?

Massive Umsatzeinbrüche in Erinnerungsbranche!

Sat, 31 Jan 2009 19:33:45 GMT

Billige Massenbabyfotos aus Fernost überschwemmen den heimischen Markt.

pro girl!

Fri, 30 Jan 2009 15:11:26 GMT

Na und wie wir das sollten.

Harmonie

Sun, 25 Jan 2009 16:59:26 GMT

findet man manchmal gerade dort wo man es am wenigsten erwarten würde. In meinem Fall hier zum Beispiel in der Kombination von seicht(est)em französischen Trance mit Dungeoncrawlern. Geekig? Und wie, aber deswegen nicht weniger spaßig.

Hasenpressespiegel

Fri, 23 Jan 2009 12:03:08 GMT

Der Standard und die Presse kommen heute auf jeweils 9 Obamas pro Frontseite, Österreich auf sechs und die Krone gar nur auf einen.

Und die IFPI lanciert eine Tränen in die Augen vor lachen treibende Kampagne für den Erhalt der CD. Ganz idealistisch und uneigennützig und so, mit zerreduzierten griffigen Slogans auf Plakaten und so weiterführenden Argumenten im Internet wie Qualität der künstlerischen Auswahl und Haptik und Sammlerwert der CD. Der mit Marketingbegriffen aus allen Nähten platzende Artikel auf ihrer Seite ist die beste Lektüre seit langem.

Zitat des verlinkten Kroneartikels: "Durch neue Initiativen wie die CD-Sammlung "Die 100 besten Rock-Alben" sollen die Einnahmen wieder steigen."

Was für eine Totgeburt.

!

Sat, 10 Jan 2009 12:07:30 GMT

catandgirl

Begrüßt das jüngste zukünftige Opfer transgenerationaler Konflikte im Leben

Fri, 09 Jan 2009 20:40:19 GMT

Bärchens Beitrag:

Scheiß Sinnkrise

Sat, 27 Dec 2008 17:08:05 GMT

Mit Naruto Genesis zu Gott

Mit ihm und Gesang gegen die Sinnkrise (Krone Bunt)

Mit Gesang von Dr. Jörg Haider schlussendlich wieder zurück zu Gott.*

*Letztere DVD wurde übrigens kurz vor Weihnachten auf HSE24 von dem dicken Deutschen der auch immer die Heimwerkersendungen macht beworben. Skurril.

Wed, 10 Dec 2008 11:42:51 GMT

Papua Neuguinea, hunderte verschiedene Ethnien mit jeweils eigener Sprache. Um einen Staat bilden zu können entwickelt sich dort eine Pidginsprache namens Tok Pisin, die ungefähr wie Oktoberfest-Englisch klingt.
zB: namba wan = Nummer eins, tenkyu = danke
Außerdem glänzt sie durch eine große Menge lautmalerischer Elemente, so gibt es an der Nordküste Inseln mit aktiven Vulkanen namens Bam und, gleich daneben, Blup Blup.

Diese Papua.